The map created by people like you!

al. Jana Pawła II (Warszawa)

Idea wybudowania nowej alei łączącej północ z południem Warszawy pojawiła się w okresie międzywojennym, kiedy to brakowało szybkiego połączenia między rozbudowującymi się nowymi dzielnicami: Mokotowem i Żoliborzem a Śródmieściem. Zaplanowano wówczas tak zwaną "Trasę N-S", która miała przebić się przez śródmiejską zabudowę praktycznie dokładnie na linii dzisiejszej alei Jana Pawła II. Trasa N-S miała biec od alei Wilanowskiej do ul. Kasprowicza i pokrywać się z dzisiejszą aleją Niepodległości, ulicą Chałubińskiego oraz aleją Jana Pawła II. Następnie, według pierwszych planów, miała łączyć się ze Stołeczną, jednak potem skorygowano je, a ulica zamiast skręcać w stronę Stołecznej pobiegłaby na wprost do Marymonckiej. Realizację podjęto jedynie w al. Niepodległości, gdzie na pustych terenach najłatwiej było budować, w Śródmieściu natomiast na drodze stały kamienice, których wykup pod budowę wiązał się z dużymi kosztami.

Ogromne zniszczenia, jakich doświadczyła Warszawa w czasie II wojny światowej paradoksalnie otworzyły ogromną szansę zrealizowania przedwojennego projektu Trasy N-S. Znikome koszty wyburzania połączone z pełną nacjonalizacją gruntów w stolicy umożliwiły szybkie zrealizowanie nowej arterii. Budowę rozpoczęto na początku lat 50. XX wieku, a pierwszym gotowym odcinkiem wyruszył 21 stycznia 1952 roku trolejbus linii 56. Otwarto wtedy odcinek od Alej Jerozolimskich do Siennej, a już we wrześniu do Twardej. 1 stycznia 1956 roku uruchomiono trasę tramwajową wzdłuż nowej ulicy, pojechały nią wówczas tramwaje linii 16, 24, 27, 29 i 30, a wkrótce także autobusy. W przebieg ulicy włączono wówczas przedwojenne ulice Solną oraz Lubeckiego, a z dawnej zabudowy pozostały jedynie dwie kamienice przy Solnej. Arteria, kończąca się wtedy na Stawkach, otrzymała imię Juliana Marchlewskiego, polskiego działacza komunistycznego, który podczas wojny polsko-bolszewickiej w 1920 roku był członkiem Tymczasowego Komitetu Rewolucyjnego Polski, który miał objąć władzę w kraju po zwycięstwie wojsk radzieckich.

Otoczenie ulic zostało zabudowane socrealistycznymi blokami osiedli Mirów oraz Muranów (w środkowej i północnej części), w 1959 roku ulicę przedłużono na północ do Stołecznej likwidując ulicę Parysowską oraz plac Parysowski, a w latach 60. XX wieku przebudowano skrzyżowanie z ul. Prostą i Twardą, tworząc rondo ONZ. W latach 70. XX wieku otoczenie ulicy dopełniło Osiedle Za Żelazną Bramą, pozostawiając jednak sporą, niezabudowaną przestrzeń wzdłuż zachodniej pierzei ulicy. Współczesnego patrona, Ojca Świętego Jana Pawła II, ulica uzyskała w 1989 roku stając się jednocześnie aleją zamiast ulicy. Był to też jeden z nielicznych przypadków nadania ulicy za patrona osoby wciąż żyjącej. Innym proponowanym patronem był Janusz Korczak.

W latach 90. XX wieku rozpoczęła się zabudowa wolnej przestrzeni wzdłuż zachodniej pierzei ulicy, na południe od ul. Elektoralnej. Jako pierwszy powstał biurowiec Atrium International Business Centre (nr 23), potem stopniowo zabudowywano kolejne puste działki. Zabudowa pierzei powinna zakończyła się w 2013 roku wraz z ukończeniem budowy biurowca Atrium One w rejonie ronda ONZ. Po śmierci papieża 2 kwietnia 2005 roku wzdłuż alei oraz pod tablicami z nazwą zapalane były znicze.
Wikipedia article: http://pl.wikipedia.org/wiki/Aleja_Jana_Pawła_II_w_Warszawie
Nearby cities:
Coordinates:   52°14'40"N   20°59'27"E
  •  13 km
  •  18 km
  •  19 km
  •  55 km
  •  85 km
  •  106 km
  •  119 km
  •  129 km
  •  141 km
  •  152 km