ul. Twarda (Warszawa)

Początki ulicy sięgają przynajmniej XVII wieku, była pierwotnie częścią traktu wybiegającego ze Starej Warszawy na południowy-zachód przez Grzybów i Rakowiec do Krakowa, który później podzielił się na ulice: Senatorską, Żabią, Graniczną, Twardą oraz Grójecką. W I połowie XVIII wieku ulica wybiegała z placu Bankowego, a potem z rynku Grzybowa. Ulica została oficjalnie uregulowana i nazwana około 1770 roku, a nazwa Twarda została wyprowadzona od faktu, że droga biegła po grobli między terenami podmokłymi. W tym samym okresie uregulowano także większość jej współczesnych przecznic, w tym Sienną i Śliską. Po koniec XVIII wieku przy ulicy znajdował się pałac, pięć kamienic, 24 drewniane dworki, gorzelnia i młyn.
W 1940 roku ulica częściowo weszła w skład getta, z którego została jednak niemal w całości wyłączona. Od 1941 roku, ulica nosiła nazwę Querstrasse (Poprzeczna). W nocy 31 grudnia 1943 roku w kamienicy przy ul. Twardej 22 miało miejsce pierwsze posiedzenie Krajowej Rady Narodowej, konspiracyjnego, komunistycznego ciała politycznego, mającego stanowić zaczątek polskiej władzy powojennej. Zabudowa ulicy została poważnie zniszczona podczas Powstania Warszawskiego, ponieważ w jej rejonie toczyły się ciężkie walki.
Po wojnie na ulicę nie wróciły tramwaje, zaczęły za to kursować nią autobusy – okrężna linia O, później oznaczona numerem 100. Ponadto na pamiątkę pierwszego posiedzenia Krajowej Rady Narodowej zmieniono nazwę ulicy na Krajowej Rady Narodowej. Większość kamienic rozebrano, a w ich miejsce powstały osiedla: Mariańska, Pańska i Miedziana. Kolejną zmianą sytuacji urbanistycznej było wybudowanie w latach 50. XX wieku poprzecznej ul. Marchlewskiego, u zbiegu z którą w 1965 roku powstało rondo ONZ. Jego budowa doprowadziła do podziału ulicy na dwa odcinki, gdyż na rondzie zaplanowano zetknięcie się ul. Marchlewskiego z przebudowanym ciągiem Prosta – Świętokrzyska. W tej sytuacji likwidacji uległ odcinek od ul. Marchlewskiego do ul. Prostej. Jednocześnie, dnia 1 lipca 1965 roku założenie urbanistyczne ulicy KRN wpisano do rejestru zabytków pod numerem 592.
Kolejną większą zmianą była przebudowa skrzyżowania Twardej z Żelazną i Złotą, wobec czego doszło do kolejnego podziału, tym razem już na trzy odcinki. Ulica KRN straciła więc na znaczeniu, stając się lokalną ulicą dojazdową do osiedli w południowej części Mirowa. Ze względu jednak na częste pomyłki, spowodowane wielością odcinków ulicy, w 1970 roku odcinkowi od pl. Grzybowskiego do ul. Marchlewskiego przywrócono historyczną nazwę Twarda, natomiast pozostały odcinek utrzymał nazwę Krajowej Rady Narodowej. Historyczną nazwę dla całej ulicy przywrócono 4 grudnia 1990 roku. Zlikwidowano też autobusy, ostatni pojechał ulicą Twardą w 1996 roku.