Głubczyce

 miasto  Dodaj kategorię

Głubczyce (niem. Leobschütz, czes. Hlubčice) to miasto w woj. opolskim, w powiecie głubczyckim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Głubczyce.
Pierwsza wzmianka o Głubczycach (in circuito, qui dicitur na Glubcicih) pochodzi z 1107 r. Były one wówczas morawską wsią lub drewnianym grodem, położonym nad prawym brzegiem rzeki Psiny i należącym do Czech. Ponad wiek później, na lewym brzegu Psiny zbudowane zostało przez niemieckich kolonistów miasto. Świadczy o tym niemiecka nazwa Głubczyc - Lubschicz, użyta w opawskim dokumencie, pochodzącym z roku 1224. Nieznana jest dokładna data nadania miastu praw. Wiadomo, że w 1270 r. król Czech Przemysł Ottokar II odnowił - nadane miastu wcześniej - przywileje miejskie. Niedługo potem Głubczyce zostały otoczone murem obronnym z 22 basztami i 3 wieżami bramnymi oraz fosą. Głubczycki kościół parafialny, dziś jeden z najstarszych w Polsce kościołów gotyckich, Ottokar II przekazał pod opiekę komturii zakonu joannitów z pobliskich Grobnik.

Gotycki kościół parafialny p.w. Narodzenia Najświętszej Marii Panny z II połowy XIII w. i początku XIV w. rozbudowany w latach 1903-1907 wg projektu M. Hasaka; wystrój kościoła pochodzi z lat 1903-1907. W 1298 r. król Czech Wacław II, syn Ottokara II, znacznie rozszerzył przywileje Głubczyc. Odtąd mogły one nabywać majątki wiejskie, a także stały się zwierzchnim trybunałem tzw. prawa głubczyckiego dla wielu morawskich miejscowości. Na prawie głubczyckim ulokowano wówczas kilkanaście miast i miasteczek, m.in. Nowy Jicin, Hranice, Horni Benešov, Valasske Mezirici, Uhersky Brod.
W latach 1365-1503 Głubczyce były samodzielnym księstwem. Do roku 1482 należały do czeskich Przemyślidów, nieślubnych potomków Ottokara II. Był to dla miasta okres pomyślny, z wyjątkiem wojen husyckich, podczas których husyci spalili przedmieścia miasta.
link www.glubczyce.pl/
(ZI)










Tablice rejestracyjne:OGL