Witte Molen (Sint-Niklaas)

 windmolen, interessante plaats, beschermd gebouw, 17e eeuwse constructie

De Witte Molen is een laat 17de-eeuwse achtkantige stenen korenwindmolen (oorspronkelijk oliewindmolen) van het type bovenkruier (bergmolen).

In 1696 kwamen Pieter Verbraeken en Dominicus Collier overeen met Jacoba van der Haeghen, abdis van de Roosenbergabdij in Waasmunster, om op dit perceel een achtkantige, Hollandse oliewindmolen op te richten. Rond 1850 werd de molen omgebouwd tot korenwindmolen en waarschijnlijk werd de molen toen een meter opgemetseld en de as met een las verlengd. Later diende de molen ook als slagmolen voor het persen van olie uit kool- en raapzaad. In 1936 werd het gevlucht verdekkerd en in die periode was er ook een mechanische maalderij met een stoommachine ingericht in een bijgebouw. In 1981-1982 herstelde men de molen naar ontwerp van architect Fernand Weyers uit Sint-Niklaas maar in november 1983 raakte de molen zwaar beschadigd tijdens een storm, wat deels hersteld werd in 1985. In 2005 volgde een nieuwe grondige restauratie met onder andere vervanging van de verdekkerde roeden door een geklinknageld, verbusseld gevlucht van 25 meter door molenmaker Adriaens Molenbouw Weert, naar ontwerp van architecte Sabine Okkerse uit Horebeke.

De Witte Molen heeft een kap (leien) met Hollandse kenmerken en kruit op een ijzeren pasternosterring. De witgeschilderde bakstenen achtkantige romp heeft eenvoudige rechthoekige muuropeningen. Binnen bleven drie steenkoppels, een buil en een haverpletter bewaard.

id.erfgoed.net/erfgoedobjecten/14980