ul. Burakowska (Warszawa)

 Upload a photo

Ulica powstała najpewniej już w XV wieku jako droga do wsi Buraków, w 1770 roku została odcięta od miasta linią Okopów Lubomirskiego, jednak fragment ulicy znalazł się w granicach Warszawy – ten został pod koniec XVIII wieku uregulowany wraz z fragmentem ul. Powązkowskiej. Po 1818 roku część jej otoczenia zajęły Powązkowskie Letnie Baraki, zaś wkrótce potem uregulowany odcinek ulicy otrzymał oficjalnie nazwę Burakowska. Nazwa ulicy pochodzi od Burakowa – wsi, do której ta droga niegdyś prowadziła z Warszawy – obecnie tereny Burakowa znajdują się w granicach miasta.
W połowie XIX wieku zabudowa ulicy składała się z ośmiu drewnianych domów, kilku chałup i kilkunastu budynków gospodarczych, ponadto przy ulicy znajdowały się dwa wiatraki oraz murowany budynek Banku Polskiego na rogu ul. Powązkowskiej. W 1875 roku ulicę przecięła linia kolei obwodowej, rozdzielając ją na dwie części – północna stała się drogą lokalną terenów wojskowych, zaś południowa zaczęła się powoli zabudowywać. W okresie międzywojennym ulica zaczynała się skrzyżowaniem z Powązkowską i dochodziła do Piaskowej, istniał również wtedy żoliborski fragment ulicy, który zaczynał się ślepo i dochodził do Krasińskiego. Oba odcinki planowano przed wojną połączyć oraz przedłużyć, nawet do ul. Kasprowicza za pośrednictwem ul. Kłodawskiej.
Obecnie ulica składa się z jednego tylko fragmentu (przed wydzieleniem ul. Anny German były to dwa niezależne odcinki). Jej bieg rozpoczyna się skrzyżowaniem z Powązkowską, a następnie krzyżuje się z Młocińską i Piaskową. Dalej skręca i biegnie wzdłuż linii kolejowej nr 20. Kończy się rondem na skrzyżowaniu z łącznikiem do wiaduktu alei Jana Pawła II, gdzie przechodzi w ul. Kłopot