Macquarie

 wyspa, UNESCO Lista Światowego Dziedzictwa

Macquarie jest wyspą administracyjnie wchodzącą w skład australijskiego stanu Tasmania. Położona jest na południowych krańcach Oceanu Spokojnego, w odległości ok. 1450 km na południe od Australii i ok. 1500 na północ od Antarktydy, a zaliczana jest do wysp antarktycznych.

Wyspa ma powierzchnię 128 km², przy 34 km długości i 5 km szerokości. Stanowi ona płaskowyż o wysokości od 150 do 385 m w części północnej (Mount Elder) i od 200 do 410 m w części południowej (Mount Fletcher i Mount Hamilton). Płaskowyż opada stromymi klifami ku morzu na wschodnim wybrzeżu i ku płaskiej i wąskiej nizinie nadbrzeżnej na zachodnim wybrzeżu. 14 km na północ od wyspy znajdują się Judge and Clerk Islets składające się z 10 wysepek zajmujących 0,2 km², a 37 km na południe Bishop and Clerk Islets składąjace się z 19 wysepek zajmujących 0,6 km² i stanowiących najdalej na południe wysunięty punkt Związku Australijskiego.

Wyspa została odkryta w 1810 przez Fredericka Hasselborougha i nazwana na cześć Lachlana Macquarie, gubernatora Nowej Południowej Walii. W 1890 Nowa Południowa Walia przekazała wyspę Tasmanii, wraz z którą w 1901 weszła w skład Australii. W 1977 roku wyspa została wpisana na listę rezerwatów biosfery, a w 1978 roku ustanowiono tu rezerwat stanowy. W 1997 roku wyspę wpisano na Listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Na wyspie znajduje się od 1948 stała australijska stacja polarna Macquarie Island, w której, w zależności od pory roku, przebywa od 20 do 40 osób.