Kapica (Warszawa)

 muzeum  Dodaj kategorię

Pomieszczenie pierwotnie stanowiło jeden z gabinetów należących do apartamentów króla Jana III. Najprawdopodobniej było wykorzystywane pomocniczo do przechowywania ksiąg lub innych przedmiotów sztuki, z których korzystano w bibliotece, stąd jego siedemnastowieczna nazwa – Skarbczyk. W XVIII wieku pomieszczenie przekształcono na klatkę schodową wiodącą na piętro, analogicznie jak gabinecie w alkierzu północno-zachodnim (Gabinet al fresco malowany), usytuowanym do niego symetrycznie względem Wielkiej Sieni. Pomysłodawcami tej przebudowy byli prawdopodobnie Maria Zofia Denhoffowa córka Elżbiety Sieniawskiej lub August II Mocny, a wykonawcą Jan Zygmunt Deybel.
Kaplica pałacowa została tutaj zaaranżowana w połowie XIX w. według projektu Franciszka Marii Lanciego i Henryka Marconiego. Pomysł utworzenia kaplicy w pałacu powstał pod wpływem legendy o śmierci króla Jana III w tym właśnie miejscu. Inicjatorką tego przedsięwzięcia była Augustowa Potocka. Wnętrze uzyskało neorenesansowy wystrój nawiązujący kształtem do królewskich kaplic grobowych na Wawelu.