Jezioro Glinna

 jezioro  Dodaj kategorię

J e z i o r o G l i n n e ń s k i e, Jez. Glińskie(?), jez. Glinne(!), Glinno(!), największe z jezior występujących na południowym obrzeżu Puszczy Bukowej. Na skutek wypłycania się południowo wschodnia zatoka wyodrębniła się od reszty jeziora w związku z czym należy mówić o dwu jeziorach: Glinnie Wielkiej i Glinnie Wąskiej.

G l i n n a W i e l k a, lustro wody na wys. 25,2 m n.p.m., powierzchnia 65,6 ha, dług. ok. 1350 m, szer. 150 - 650 m. Linia brzegowa dobrze rozwinięta długości 5,3 km. Przez płd.-zach. część przepływa jeden ze źródłowych potoków Krzekny. Od płn. przyjmuje kilka strumieni, m.in. Wężówkę i cieki wypływające z Mokrego. Można wyróżnić pięć zatok: płn.-zach. Zat. Wężówki albo Pieprzową, na której północnym krańcu znajduje się ujście Wężówki; na płn.-wsch. Zat. Leniwa albo Gniła, tu uchodzi krótki ciek z Jez. Leniwego, na płd.-zach. Zat. Krzekny , do której wpływa jeden z potoków źródłowych Krzekny i obok, najsłabiej zarysowana Zat. Ujście, gdzie znajduje się jego wypływ; na płd.-wsch. część dawnej Zatoki Promna, która wąską i płytką cieśninką o dług. ok. 300 m łączy się z jez. Glinna Wąska. Bardzo malownicze. Brzegi płaskie, częściowo podmokłe, zarośnięte gęsto drzewami i krzewami. Zarybione. U nasady półwyspu rozdzielającego zatokę Leniwą i Promna grodzisko wczesnośredniowieczne, z którym wiążą się legendy miejscowe (por. Kołyska). Wzdłuż zach. brzegu ciąg widokowy. Projektowany rezerwat przyrody dla ochrony typowej roślinności wodnej, nawodnnej i przybrzeżnej, w której liczne rzadkie elementy flory: elisma wodna, grążel drobny i in. na brzegu kilka gatunków chronionych storczyków. - Glien See, Gliesee, Grosser Gliensee.

źródło:
www.bukowa.px.pl/leksykon/leksykong.html