ul. Ludna (Warszawa)

Był to odcinek drogi biegnącej wąwozem rzeczki, w pierwszej połowie XVIII w. rozciągały się przy niej ogrody. Od 1740 znajdował się tam ogród warzywniczo-owocowy z browarem, piekarnią, kuźnią i zabudowaniami gospodarczymi, zwany Ekonomią Saską. W połowie XVIII w. była już ulicą, rozszerzającą się przy połączeniu z Czerniakowską. Stały wtedy przy niej 3 niewielkie domy. Nazwa Ludna nadana urzędowo w 1770 była ironiczna, bowiem ulica była wtedy pusta i prawie nie zamieszkana. W 1770 wzniesiono na terenie Ekonomii nowy browar (arch. S. B. Zug). Przy rogu Ludnej i Solca (pod nr 2915) Kazimierz Poniatowski, brat króla, eks-podkomorzy, założył w 1772 ogród i wybudował pałac. Wzdłuż Ludnej założono pierwszy w Warszawie park angielski ze sztucznymi ruinami, klasyczną kolumnadą (proj. arch. S.B.Zug). Po przeciwnej stronie w końcu XVIII w. wybudowano 4 budynki o wydłużonym planie. W latach 1783/1784 ogród stał się własnością Aleksandra Sapiehy. W 1813 Ludna została zniszczona przez katastrofalną powódź. W czasach Królestwa Kongresowego na terenie dawnej Ekonomii Saskiej w przebudowanym browarze umieszczono fabrykę kobierców. W 1865 zbudowano zakłady gazowe czynne do ok. 1930; później mieścił się tu zakład doświadczalny gazowni. Na terenie rozparcelowanego ogrodu "Na Solcu" wybudowano kamienice czynszowe; w 1922 przez Ludną puszczono tramwaj. Zabudowa uległa zniszczeniu w 1944. W latach pięćdziesiątych Ludna znalazła się na terenie Centralnego Parku Kultury (obecnie Park marsz. E.Rydza-Śmigłego ), na części ulicy w latach 1964-1968 wybudowano nowe domy mieszkalne osiedla "Ludna" (arch. Z. Stępiński, A. Milewski). Przy rogu Wioślarskiej (pod ob. nr 1) wzniesiono siedzibę Biura Projektów Służby Zdrowia.