Εράτυρα ένα ιστορικό χωριό που είναι κτισμένο αμφιθεατρικά στους πρόποδες του ‘Ασκιον όρους ή Συνιάτσικο και ανήκει στην επαρχία Βοϊου του νομού Κοζάνης.
Η γέννηση του οικισμού χάνεται στα βάθη των χρόνων.. Τα ερείπια προϊστορικών οχυρών από σειρές τειχών («Κτίσματα») χρονολογούνται πριν το 700 π.Χ. αλλά και οι ανασκαφές το 1930,από τον καθηγητή Ιωάννη Κεραμόπουλο στη Μαγούλα, έφεραν στο φως σπουδαία ευρήματα που μαρτυρούν την ύπαρξη οικισμού της Ρωμαϊκής Εποχής. Ιστορικοί τοποθετούν την αρχαία Εράτυρα σαν μια από της μεγαλύτερες πόλεις της αρχαίας Ελίμειας στους Μακεδονικούς χρόνους.
Η αρχαιότερη γραπτή πηγή που αναφέρει το όνομα το οικισμού είναι ο Κώδικας της Μονής Ζάμπορδας όπου εκεί αναφέρεται το 1534 με την ονομασία Σέλτζα. Η μετονομασία της σε Εράτυρα θα γίνει το 1928. Κεφαλοχώρι (πληθυσμός σχεδόν 3,000 μόνιμων κατοίκων) με οργανωμένη κοινωνική ζωή, έντονη εμπορική δραστηριότητα και πολιτιστική ανάπτυξη η Εράτυρα θα βιώσει περίοδο μεγάλης ακμής από τον 17ο έως τον 19ο αιώνα.
Σήμερα αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Ασκίου, μαζί με άλλα πέντε γειτονικά χωριά και αριθμεί περί τους 1000 μόνιμους κατοίκους έχοντας υποστεί την αφαίμαξη ως συνέπεια της βιομηχανικής επανάστασης και της μετεγκατάστασης των νέων σε αστικά κέντρα. Παρόλη την ύφεση που υπέστη διατήρησε αναλλοίωτα πολλά πολιτισμικά χαρακτηριστικά του παρελθόντος και σε συνδυασμό με της τοπικές γιορτές και το φυσικό περιβάλλον αποτελεί πόλο έλξης για πολλούς επισκέπτες.
Ο επισκέπτης της μπορεί να χαρεί τα άγρια βουνά που την περιβάλουν, τα κρυστάλλινα νερά της και τις καταπράσινες ρεματιές της. Μπορεί ακόμη να θαυμάσει ανάμεσα στους 23 Βυζαντινούς και μεταβυζαντινούς ναούς της παμπάλαιες λιθόκτιστες εκκλησιές και ιδιαίτερα την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (1844) στην πλατεία της Εράτυρας, με το μοναδικό κοίλο ξυλόγλυπτο τέμπλο. Ακόμη της εντυπωσιακές τοιχογραφίες στο Ναό της Παναγίας και του Αγίου Νικολάου αλλά και να επισκεφθεί την Ιερά Μονή Αγίου Αθανασίου σε μια τοποθεσία φυσικού κάλλους.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον επισκέπτη έχει επίσης το λαογραφικό μουσείο αλλά και τα αρχοντικά της Εράτυρας απομεινάρια λαμπρού παρελθόντος Μακεδονίτικης αρχιτεκτονικής που μαρτυρούν την έντονη πολιτιστική ανάπτυξη της στα παρελθόντα χρόνια.
Πολλές οι περίοδοι κατά την διάρκεια του χρόνου που θα μπορούσε κάποιος να επισκεφθεί την Εράτυρα . Από τις παραμονές Χριστουγέννων με τα Κόλιαντα και την παραμονή πρωτοχρονιάς με τα Σούρβα ως την δεύτερη μέρα του Γενάρη με την μεγαλύτερη τοπική εκδήλωση γλεντιού και κεφιού τα Μπουμπουσάρια . Η τελευταία εκδήλωση διονυσιακού χαρακτήρα θα έρθει τις μέρες της Αποκριάς με τις Κλαδαρές .
Αλλά και στην συνέχεια με την είσοδο της άνοιξης και το άνοιγμα του καιρού η περιοχή αλλάζει παραστάσεις για να υποδεχθεί το καλοκαίρι. Μύρια χρώματα και αρώματα και η φιλοξενία των κατοίκων θα κλέψει την καρδιά σας. Το χωριό σφύζει ξανά από κόσμο , η πλατεία του χωριού γεμίζει από μικρά παιδιά και κάτω από τον γερό-πλάτανο της πλατείας θυμόσοφοι παππούδες σε συζητήσεις της ρακής δίνουν μια γραφική παραδοσιακή ομορφιά που τείνει να εξαφανιστεί στις μέρες μας. Και όλοι, στο πανηγύρι Της Παναγιάς τον Δεκαπενταύγουστο, ντόπια και ξενιτεμένα παιδιά του χωριού που το κάλεσμα της πατρογονικής γης τα φέρνει ξανά και ξανά στο ίδιο σημείο, δίνουν την ευχή τους στο τέλος της γιορτής όλοι να ανταμωθούν γεροί ξανά του χρόνου
|
ΚΟΛΙΑΝΤΑ
Το έθιµο αυτό χάνεται στα βάθη των χρόνων. Μικροί μεγάλοι , βρίσκονται σε διαρκή κίνηση. Τα σπίτια πανέτοιµα και τα σιτζιούκια κρεμασμένα στο σχοινί.
Από βραδύς το χωριό γεμίζει µε κλαρίνα και νταούλια. Αυτόµατα δημιουργούνται οι παρέες και το γλέντι αρχίζει σε κάθε γειτονιά πλατεία και καφενείο. Όλοι χορεύουν και τραγουδάνε στην πλατεία του χωριού. Στη συνέχεια παίρνουν τους δρόµους µε τα όργανα και πάνε σε σπίτια όπου λένε τις ευχές συνεχίζοντας µε χορό και τραγούδι έως το πρωί.
Το πρωί οι δρόµοι θα γεμίσουν από τα μικρα παιδιά που έχουν έτοιµα τα χρωματιστά σακούλια και ης τζουµάκες (ραβδιά που έχουν περασμένα στο ένα άκρο τους ένα χοντρό και ροζιασμένο κυλινδρικό ξύλο ,σαν σφυρί),µε τις όποιες θα χτυπήσουν τις εξώπορτες των σπιτιών για να φέρουν σε κάθε σπίτι το μήνυμα της γεννήσεως του Χριστού. Εκεί οι νοικοκυρές θα τους δώσουν κουλούρες κάστανα μανταρίνια σοκολάτες και θα τα «δωρίσουν »
Κόλιαντα µπάµπου µ , κόλιαντα κι µένα ν κολιαντίνα.
Κι µένα την τρανήτερη κι τώρα κι του χρόνοu.
Κι αν δεν έχεις κόλιαντινα, δος µ ένα σιτζιούκι,
Κι αν δεν έχεις κι σιτζιούκι, δος µ ένα κορίτσι
Κι τι του θέλεις γάϊδαρε του ξένου του κορίτσι;
Να το φιλώ να του τσιµπώ να µι ζισταίνει του βράδυ.
ΚΟΛΙΑΝΊΑ ΜΠΑΜΠΟΎ ΚΟΛΙΑΝΤΑ
|