Parochiekerk Sint-Monica (De Haan)

 neogotiek (architectuur), beschermd gebouw, katholieke kerk, 19e eeuwse constructie

In 1897 wordt in de Concessie tussen de Dantelaan en de Montaignelaan de Willibrorduskapel opgericht. De badplaats is echter in volle expansie en heeft nood aan een groter bedehuis. Pierre Borre, advocaat in Brussel en grondeigenaar in De Haan, neemt het initiatief om een kerk te bouwen. Pauwels en Hanot zijn de architecten, Guillaume Van Ophem uit Schaarbeek de aannemer. De werken starten in 1899 en tevens worden de toegangswegen naar de kerk aangelegd. In 1902 wordt de kerk voltooid. De augustijnen uit Gent verzorgen de diensten en bouwen langs de Grotestraat (Grotestraat nummer 10) een klooster. Door het toenemende toerisme groeit de bevolking en wordt de kerk te klein. In 1920 ontwerpt de Schaarbeekse architect Laenen een plan voor een aanzienlijke vergroting van de kerk in neo-Byzantijnse stijl. Deze ambitieuze onderneming wordt fors gereduceerd tot het in 1934 bijbouwen van een nieuw transept en koor, zodat het grondplan van de kerk de vorm van een Lotharings kruis verkrijgt. In 1954 verwerft de kerk het statuut van zelfstandige kapelanij, op 30 augustus 1958 wordt Sint-Monica een zelfstandige parochie. Het grondgebied van de nieuwe parochie wordt voor 2/3 geleverd door Klemskerke en 1/3 door Vlissegem. De augustijnen staan niet langer in voor de diensten, de eerste parochiepriester is Jérome Vandemoere.

id.erfgoed.net/erfgoedobjecten/54490