Parochiekerk Sint-Jacob (Leuven)

 romaans (architectuur), beschermd gebouw, katholieke kerk, 13th century construction (en)

De Sint-Jacobskerk dateert oorspronkelijk uit het einde van de 12e eeuw; de laat-romaanse toren werd omstreeks 1225 gebouwd, de zijbeuken en het middenschip dateren van ca. 1300 en de hooggotische kruisbeuk dateert uit 1450. Er bevindt zich een mooie gotische sacramentstoren. De kerk is echter al een paar jaar bouwvallig. De meeste kunstschatten bevinden zich nu in het Stedelijk Museum. De Sint-Jacobskerk kenmerkt zich ook door de klok die buiten aan haar torenspits hangt, één van de "zeven wonderen van Leuven".

De Sint-Jacobskerk is een oost-west-georiënteerde kruiskerk met een westtoren, een driebeukig basilicaal schip, een breed transept en een eenbeukig koor. De westtoren, het schip en het transept kwamen tot stand in meerdere bouwfasen van de 13de tot 16de eeuw. De toren verenigt laatromaanse en vroeggotische kenmerken; het schip is deels hoog- en laatgotisch; het transept is laatgotisch. Het classicistische koor werd gebouwd in 1785. Twee laatgotische kapellen bevinden zich in de oksels van schip en transept; in het zuiden de Heilig Kruiskapel (1488-1490) en in het noorden de Sint-Hubertuskapel (circa 1500). De neogotische afsluiting (1933) van het ontruimde kerkhof bestaat uit een gietijzeren hek op een natuurstenen sokkel. Op de hoek van de Pelgrimstraat en Brusselsestraat staat de Sint-Jacobskapel; in het park achter het koor het standbeeld van pater Damiaan. De middeleeuwse delen van de kerk zijn in kalkzandsteen. De Sint-Hubertuskapel, de oude sacristie, het koor en de nieuwe sacristie zijn grotendeels in baksteen. Middenschip, transept, koor en beide kapellen worden overdekt door leien zadeldaken, de zijbeuken door leien lessenaarsdaken.

id.erfgoed.net/erfgoedobjecten/42129